Little Blue Thoughts

Examenresultaten heb ik nog niet maar het is intussen wel officieel: de juffrouw is geslaagd en mag zich vanaf heden ingenieur noemen.

Mijn liefste deelt in de vreugde en mag aan het laatste jaar beginnen.
De oogappeltjes hebben iets minder geluk maar gezien de beperkte schade, verwachten we alsnog een vreugdedansje begin september.

Ik had een vreselijke nacht achter de rug. Mijn nek, schouders en bovenrug zaten gespannen. Ik had al enkel uren liggen woelen. Het was nog veel te vroeg toen ik besloot toch maar op te staan. Ik kon immers net zogoed de cursus nog eens overlopen ipv te blijven vechten tegen de dekens.

Na een deugddoend ontbijt en een verkwikkende douche kom ik vol goede moed aan op school. De medestudenten zijn intussen quasi compleet.

Ruimschoots te laat en verward als altijd, komt de professor toe. Wij installeren ons in de duistere aula terwijl hij alle lichtknopjes probeert. Zonder veel resultaat. Het blijft er relatief duister.
Hij verzoekt om stilte en deelt examenbladen uit. Daarna begint hij de vragen uit te delen.

Ik begin diagonaal het blad te overlopen en hap naar adem. De terminologie komt me niet onbekend voor maar ik kan ze niet plaatsen in de cursus. Geen enkele vraag lijkt van toepassingen. Naast mij voel ik dezelfde onrust.
Dan zie ik de titel... Van het laatste examen, volgende week dus. "Professor, dit zijn de vragen voor volgende week!?"

Ik vreesde even het verkeerde examen gestudeerd te hebben. Het was echter de professor die vergeten was dat de twee examens van datum gewisseld zijn.

Uiteindelijk heeft hij, eveneens de kluts kwijt, dan maar vier vragen ter plaatse verzonnen en op het bord geschreven. Ik was echter zo de kluts kwijt dat ik er niet veel van terecht heb gebracht.
Laten we er maar het beste van hopen. Misschien valt het nog te delibereren...

Het zag er weer zwart van het volk, zou T. zeggen. De donkerste straat uit de hele buurt. De apotheek, strip(boeken)winkel en snookerbar zitten er broederlijk tussen de Turkse winkels en bakkers. Wellicht zijn er al een heel deel Belgen bij intussen. En zijn die andere niet allemaal Turks. Maar omdat ik er steevast om Turks broodga, scheer ik ze toch maar even over dezelfde kam.

Brood, heerlijke verse aarbeien, een appel, een meloen, twee peren,... Voor lekker en goedkoop fruit ken ik hier de beste adresjes. Al moet je als jonge blonde vrouw je niet te snel laten imponeren... De man naast mij liet de verkoper in gebroken Engels weten long time i beat somebody up. Niet mis te verstaan dat hij het opnieuw zou doen indien nodig.
Of ik me dan niet bedreigd voel? Het was niet tegen mij eh.. Ik heb netjes mijn aankopen betaald, naar de verkoper geglimlacht en ben terug buitengewandeld. Soms denk ik dat ze veel banger zijn van mij dan ik van hen.

Drie nachten, twee hevige koortsaanvallen. Hoofdpijn, zweten, lamlendig zijn. Pijnlijke spieren, stijve gewrichten, alsof je net in elkaar geslagen bent. Afzien

Deze voormiddag het laatste beetje energie uit mijn lijf geperst voor een -overigens goed verlopen- sollicitatiegesprek. Deze middag beetje warmte geleend van mijn liefste.

Daarna nog een deadline gehaald. Morgen, zoals zovelen, beetje proberen blokken. Laat we hopen dat het niet bloedheet wordt.

Ik weet het wel hoor, het is hier al een tijdje wat stiller. Het is druk geweest.
Projecten moeten afgewerkt en voorgesteld worden, papers geschreven,... Daarnaast wordt er al gesolliciteerd...
Toch moet ik eerlijk toegegeven dat dat niet de reden is.

Begin juli word ik geopereerd. Mijn vrienden weten dat intussen al een tijdje. Slechts een handvol weet echter precies wat er moet gebeuren. Ik krijg het nog steeds moeilijk over mijn lippen. En hier schrijven voor jullie, neen, dat kan ik nog steeds niet.

Wat ik hier neerschrijf, lijkt plots zo zwart op wit, zo definitief. En op dit moment verandert er zoveel. Over het heden valt niet veel meer te zeggen, over de toekomst nog niks..

Papa krijgt al pijnlijke voeten bij het idee alleen al. Hij berekent al snel waar en wanneer er koffie gedronken kan worden. Hij weet dat de zon op zijn gezicht zal branden, de plastic zakjes in zijn vingers zullen snijden en hij lage rugpijn zal lijden van het slenteren. Maar hij is op post...

Het rommelmarkt-seizoen is weer begonnen!! En neen, papa houdt niet zo van rommelmarkten.
Mama wel. Haar collectie glaswerk groeit langzaam maar zeker aan.

Dit jaar is zusje geïnteresseerder dan ooit. Deze zomer wil ze haar kamer renoveren. Er is reeds opgeruimd en er wordt eerstdaags geschilderd. Daarna wil ze er wat nieuwe (en tweedehands) spulletjes in onderbrengen. En wat is de meeste geschikte plaats om ideetjes op te doen? Juist ja.

Ik begrijp papa. De warmte en drukte zijn ook niet aan mij besteed. Het slenteren al evenmin. Maar ik ben wél geïnteresseerd in allerlei tweedehands spulletjes. Iets om op te knappen, een troetelbeertje voor de collectie, een leuk stuk servies of een grappige affiche...

Vandaag nog een leuk stuk gevonden voor mama's collectie. Maar shhht eh, ze weet het nog niet. 't Wordt een verrassing ;)

Je droefheid weegt zwaar. De pijn, het verdriet in je ogen.
Er is niets dat ik kan doen, behalve dan er zijn. Een warme knuffel, een woord van troost, een schouder om op te huilen.

Maar jij wil geen troost, geen knuffel, geen schouder... Niemand zien, niemand horen, niemand spreken.
Leave me alone

Ze ligt opgekruld in bed. Haar armen rond een paarse teddybeer geklemd. Als ze plots beweging voelt naast zich, draait ze zich om en wisselt de teddybeer voor een levensgroot exemplaar.
Slaapzacht

Vannacht weer alleen met de paarse teddybeer. Morgen weer vroeg opgestaan, ook al heb ik net laat gewerkt. Ik hoop dat ik het volhoud...

Je weet dat je door de metaaldetector zal moeten als je met het vliegtuig op reis gaat. En dat je handbagage dan door de scanner moet is ook niet vreemd.
In China gebruiken ze die dingen echter niet alleen in de luchthaven. Zo moesten we onze rugzakken ook door de scanner steken bij de ingang van het station waar we de nachttrein zouden nemen en zelfs bij de ingang van het museum ivm het Terracotta leger.

Bij het vertrek in zaventem veroorzaakte de gesp van mijn riem een biepend geluidje bij de metaaldetector. De vriendelijke dame heeft me dan nog es gecontroleerd met de handscanner en daarna laten gaan. De vriendjes vonden het best grappig.. niet beseffend dat hun beurt nog zou volgen.

Aan de ingang van het bewuste station was het razend druk. De Chinezen leken er van alle kanten te komen om zich een weg naar binnen te drummen.
Iedereen moest zijn tassen op de band leggen. In tegenstelling tot de luchthaven variant was deze scanner ruim een meter breed en bevond de band zich op enkelhoogte. Er werden kleine bergen zakken in één keer gescand en aan de andere kant was het dan ook grabbelen om je gerief er terug tussenuit te vissen.
Die dag vertrokken we reeds omstreeks zes uur dus hadden we als avondeten een lunchpakket gekregen, verpakt in een witte plastic zak. De meesten van ons hielden die wijselijk in de hand en stopten enkele de overige bezittingen doorheen de scanner. Een enkeling riskeerde het toch en dan was er die ene die heel verdwaasd naar ons toe kwam... Zijn lunchpakket gepikt! (Overigens de enige diefstal waar we mee geconfronteerd zijn gedurende de reis).
Hilariteit alom natuurlijk. Voornamelijk dankzij die geschokte blik op zijn gezicht. De lachbui zou zich echter nog tegen ons keren als we de inhoud van het lunchpakket 'ontdekten', het enige dat er van te eten was, was namelijk het flesje water...

Eén van ons had een opvallend geel petje gekocht, met een brede rode rand en een lange zwarte vlecht aan. Grappig, en makkelijk terug te vinden. Tot hij het ergens vergat. Juist ja, aan de scanner bij de ingang van het museum.

De ambtenaar in kwestie vond het misschien minder grappig maar we hebben flink gelachen bij de controle op het vliegveld. Van alle kanten kwam immers de vraag of iedereen zijn boterhammen en petjes van de band genomen had.

Ik zal nooit meer naar zo'n ding kunnen kijken zonder breeduit te grijnzen ;)

Maandagavond zijn we terug op Belgische bodem geland. Die avond heb ik nog van een heerlijk pak Belgische friet gesmuld. Na twee weken lang twee keer per dag Chinees te eten, was het eens iets helemaal anders...

Gisteren ook al mijn liefste terug gezien. Thuisgekomen in zijn armen.

De verhalen volgen nog wel maar wou jullie alvast laten weten dat ik veilig en wel terug thuis ben :)

When we're apart,
I know how much you miss me
I can feel your love for me in your heart
(Shania Twain, Forever and for always)

Tegen half april ben ik terug, een jaartje ouder (wijzer?) en met een pak nieuwe indrukken. China, here we come!

30/3 - 11/4 : From Beijing To Shanghai

De laatste week voor de grote reis naar China, is niet zonder hindernissen verlopen. De sinusitis van twee weken geleden was vorige donderdag nog niet genezen. Integendeel, mijn oren en keel leden er intussen ook al onder. Een nieuw bezoekje aan de dokter leverde me dan ook een voorschrift antibiotica op.
Mijn liefste had nog maar pas een allergie opgelopen na het nemen van antiobiotica dus las ik uit voorzorg de bijsluiter.

Die nacht werd ik om drie uur wakker: badend in het zweet, met sterk gevoel van warmte vanbinnen, strak gespannen spieren, een hoge hartslag en een flink opgezwollen gezicht.

Een andere dokter vertelde me dat de medicijnen die ik gekregen had wel erg sterk waren. Heb dan toch maar iets anders gekregen.
Laten we hopen dat die voldoende aanslaan om te vermijden dat ik oorpijn moet lijden op het vliegtuig.

To be continued ... ;)

Ze zijn ze overal: In de klas, in het organisatiecomité, in je familie, zelfs in je vriendenkring. Gek wordt ik er van. Humeurig vooral.

Ze kunnen, zullen en moeten altijd beter zijn dan jij. Ze zijn perfectionistisch, arrogant of machtsgeil en wat je ook zegt of doet... Zij kunnen beter!! Ze hebben straffer meegemaakt; ze gaan over lijken; ze hebben talloze anderen voor schut gezet;...
Maar ze zetten vooral zichzelf voor schut.

Hun competitieve mentaliteit zal hen misschien doen slagen in hun professionele carriëre, misschien ook niet. Persoonlijk zullen ze er echter geen baat bij hebben.
Waarom zou je 't blijven verdragen? Waarom zou je bevriend willen zijn met iemand die alles beter kan, beter weet?

Vrienden kies je niet om hun connecties, om wat ze voor je kunnen doen, omdat ze status, geld of macht hebben. Wel om wie ze zijn. Althans, dat dacht ik....

Soms als het buiten stormt
ben ik bang diep vanbinnen
maar geef ik dat niet toe
hopend dat de storm gaat liggen

Soms als de zon schijnt
durf ik niet genieten
bang van de wolken
die elk moment kunnen opzetten

Waar jij een glooiend landschap ziet
is eigenlijk rotsachtig gebied
de scherpe kantjes afgerond

Zoals de vulkaan
waarvan jij enkel de uitbarsting ziet
en niet de kolkende lava

Deze namiddag buiten gezeten. Op een bankje in't stad. Met de krant. In het zonnetje.
Niet om na te denken. Wel om los te laten. De wind mijn zorgen te laten meenemen.

Vanavond komt mijn liefste terug !! :)

Voor die ene keer dat een avondje uit ruimschoots op voorhand was gepland ...

Maandagmiddag zonder probleem aan toegangskaarten geraakt voor de fuif. Die goede start was echter van weinig betekenis toen ik maandagavond vreselijke hoofdpijn kreeg. Wanneer daar dinsdag koorts en het verdicht sinusitis bovenop kwamen, zag het er naar uit dat het avondje uit zonder mij zou doorgaan.
Gisteren, donderdag, voelde ik me echter al een stuk beter en -met de zegen van de mama- zou ik alsnog naar de fuif trekken met de vriendjes.

Eén van hen is echter ziek. En moest dus afzeggen. Een tweede doodop. En die tweede was chauffeur... Hij vertrok al voor middernacht en zou gauw zouden wij het nog niet opgeven.

De DJ maakte flaters van formaat, herhaalde verschillende keren dezelfde plaatjes en wisselde die af met toevalstreffers. We hadden er echter te lang naar uitgekeken om dat de pret te laten bederven en besloten ervan te genieten.
Bijna drie uur, twee trage nummers en een welgemeende knuffel bij You'll never walk alone later, besloten we de nachtbus terug te nemen. Die kwam echter niet...

Om niet helemaal te verkleumen van de koude zijn we zo'n kleine drie kilometer te voet gegaan...
Mijn vermoeide lijf putte kracht uit de warme handen, beschermend om mijn kleine handjes geslagen. Mijn vermoeide geest bleef wakker dankzij het gebabbel van mijn lieve vriendjes.

Een korte nacht later zijn zij intussen naar school. Mijn flinke vriendjes ;)

Maar dat hebben ze op school niet zo begrepen... De beloofde rust van volgende week wordt waarschijnlijk ingetrokken. *zucht*
Durf ooit eens tegen een docent te zeggen dat je taak niet klaar is, je geen tijd gehad hebt om alle examenonderdelen te studeren of slechts grofweg iets samen te gooien.. en ze zullen je steeds hetzelfde naar het hoofd slingeren : PLANNING !!
Welja, ik héb een planning. Maar als jullie die blijven door elkaar halen door wijzigende afspraken, waarom maak ik die dan nog ?!

Nu, deze week zal het alleszins rust worden. Sinusitis, mét bijbehorende hoofdpijn, duizeligheid en koorts hebben me vandaag tot laat in de namiddag in bed gehouden.

Nog één weekje les. De week erop geen les, wel tijd voor het eindwerk. Dan een lang paasweekend houden. En weg naar China. 13 dagen lang

Deze week is mijn liefst het land uit. Naar Valencia*

Als jullie niets meer van mij horen, 't is omdat ik het niet overleefd heb zonder hem ;)

*: Zijn er nog aardrijkskunde-klunsjes in de zaal? 't Is dus in Spanje, niet in Italië zoals ik eerst gokte.

De design aanpassingen zijn gelukt, de comments zijn weer te lezen :)

Je kent het gevoel wel... Je had eigenlijk al moeten slapen, wat morgenvroeg onprettige gevolgen zal hebben. Je PC heeft net een blauw scherm getoond, wat je doet vermoeden dat er iets serieus mis. En je hebt nog snel even een ander design voor je blog gekozen om dan vast te stellen dat de commentaren bijna niet te lezen zijn.

Wie maakt die dingen eigenlijk? Commentaar posten zal nog wel lukken, ik probeer die ook asap weer leesbaar te krijgen...

Nerds als ik zouden die dingen natuurlijk ook gewoon zelf kunnen schrijven maar wie gaat dat hier dan testen? ;)

Een stokje dus. Van Kaatje nog wel.
Dus Kaatje, speciaal voor jou : mijn antwoorden.

Omschrijf jezelf in vijf woorden.
uithuilschouder - initiatiefnemer - crisismanager - organisatietalent - people-person

Wat vind je mooi aan jezelf?
Wie ik ben : Communicatieve vaardigheden, oprechtheid, wie kaatst mag de bal verwachten, optimisme, loving, sharing, giving, caring
Wat ik ben : Grijsgroene ogen met gouden verfspatten, lange goudblonde manen

Hoe voel je je op dit moment?
Fysiek : beetje moe, zeurende pijn in nek en schouder
In 't kopke : Verlangend naar Chinareis (30 mrt), gesterkt door mijn liefste en goede vrienden, op de proef gesteld door fysieke zwaktes en hoge studie-eisen, optimistisch

Zou je iemand anders willen zijn?
Neen, mezelf zijn is al moeilijk genoeg.
Soms zou ik wel in iemands hoofd willen binnenkijken ;)

Personen aan wie je dit stokje doorgeeft?
Grijze blubber, Saxgod en Aergn mogen de traditie verderzetten.

Mijn gekwetste vleugel begint stilletjesaan te genezen. Dat maakt me nog niet klaar om te vliegen maar... Ik kan al terug naar de zon wijzen, naar de hemel reiken en mijn liefste omhelzen. Pijnloos!

Pijn

Het doet pijn, verdomd veel pijn
geblokkeerde wervels
geknelde zenuwen
kramp en pijnscheuten

pijnstillers
massage
niet stilzitten
voorzichtig blijven bewegen

en als het niet betert
meer pijnstillers
ontstekingsremmers
ziekenhuis

maar het doet nog meer pijn
om jou in de ogen te kijken
ontroostbaar, intens verdriet
omdat ik pijn heb en jij die niet verlichten kan

Op een dag vind je de job van je leven...
en dan ben je weg natuurlijk.

Althans, dat beweren de reclamemakers toch.
Vandaag vond ik (tijdens research voor mijn eindwerk) de website van een bedrijf waar ik dolgraag zou willen gaan werken. Een job die me op het lijf is geschreven!

En nu? Spontane sollicitatie? Deze week nog? Of pas tegen het einde van het academiejaar? Of toch maar niet?

Mijn klein zusje is eigenwijs, koppig en allerminst een doetje maar als ze haar bijna van de weg rijden, wordt de grote zus in mij wakker.

De grote loebas die tegen haar autootje heeft gereden, kan dus maar beter uit mijn buurt blijven.

Je moet het maar kunnen : Allebei ziek in ons bedje, op anderhalve kilometer van elkaar.
Ergens is het grappig maar ik mag er niet om lachen, want lachen doet pijn.

It can change the world, it can change your mind
It can change your tire in the middle of the night
It can change your name, it can change your heart
It can change your tune, it can change your life
Love changes everything, Andrew Lloyd Webber

Bedrijfsstages zijn nuttig om kennis te maken het bedrijfsleven, met organisaties en culturen. Ze leren je echter ook veel over mensen, over hoeveel een job deel uitmaakt van wie je bent en hoe je reageert.

De bedrijfsleider, bijvoorbeeld, is een licenciaat informatica. Zijn eerste bezorgdheid deze morgen was dat de laptop niet klaar stond. En er een netwerkkabel gevonden moest worden.
En aangezien hij er in de namiddag niet zou zijn, moest ik maar een berichtje achterlaten waar hij mij voorlopige thesistekst kan vinden. Ik stelde voor een briefje achter te laten op zijn bureau maar zei dat ik beter een mailtje kon sturen ?!
Want informatica, is nu eenmaal zijn vak?

De commercieel directeur annex personeelsdirecteur heeft weinig kaas gegeten van informatica. Een netwerkkabel inpluggen zou misschien nog net lukken.
Anderzijds.. Toen ik deze avond klaar stond om te vertrekken vroeg hij of ik die hele kilometer naar het station te voet moest. Tenslotte was het toch wel erg koud buiten... En dus ben ik met de wagen naar het station gebracht.
Want omgaan met mensen, is nu eenmaal zijn vak.

Wat baten medicijnen tegen vergeetachtigheid...
als je te vergeetachtig bent...
om je te herinneren die dingen in te nemen.

In het laatste jaar van mijn middelbare school vond je me geregeld op een fuif. Honderddagenvieringen, klasfuiven, girofuif, schoolfuif,... elke gelegenheid was goed om de dansvloer onveilig te maken.
In mijn eerste drie jaren op de hogeschool raakte ik bevriend met een meisje dat niet dansen kon. Toch vergezelfde ze me occasioneel wel eens naar een fuifje op de campus. De gelegenheden werden schaarser maar ik nam ze te baat.
Mijn huidige vriendenkring bestaat echter voornamelijk uit mannen en hoewel ik dolgraag met ze ga poolen, snookeren, bowlen,... mis ik soms om me eens te kunnen uitleven op de dansvloer. Misschien moet ik maar eens in hun oren fluisteren dat een bezoekje aan de vijftigendagenviering (ofzo) mij wel zou aanstaan.